Traan van paard // afscheid nemen

Een sieraad is meer dan alleen mooi! 

In 2010 ben ik in contact met een collega goudsmid via twitter: "Er is een paard overleden, zijn eigenaresse heeft een traan kunnen opvangen die het paard achterliet. Zou jij weten hoe je dit kan verwerken tot een sieraad?"

Op dat moment was ik aan het experimenteren met hars om as te verwerken in een sieraad. Dus wellicht zou dat een mogelijkheid zijn. Ik krijg contact met die mevrouw en geef aan dat ik wel geloof dat dat goed moet komen. Op dat moment besef ik mij nog niet hoe speciaal dit is.

Wij maken een afspraak in de winkel en de klik is er. Die klik waarmee je de ander begrijpt en weet dat je samen tot een mooi sieraad kunt komen. Een sieraad ter afscheid van het paard, maar er zit meer achter. Mevrouw is dierenarts en haar paard had haar op meerdere manieren geholpen bij herstel van andere dieren. Deze traan betekend meer dan alleen afscheid van haar paard, er kan een heleboel goede energie meekomen bij een nieuw sieraad.

Ik vind het een mooi verhaal en wij bespreken wat voor sieraad het gaat worden. Er worden tekeningen voor een hanger gemaakt. Maar na een hele periode blijkt het toch een ring te moeten worden. In de tussentijd gebeurt er niets met de opdracht. Mevrouw heeft er geen haast mee, en laat de energie van het paard zijn werk doen. Waarom het bij ons blijft liggen; wij zijn aan het zoeken naar iemand die glas kan leveren. Dit glas heeft bepaalde afmetingen nodig en ook de glasblazer neemt daar zijn tijd voor. Daarbij was het voor mevrouw ook goed omdat ze anders te veel zou leunen op het paard. Nu heeft ze afstand gehad en nog extra gemerkt dat de kracht in haar zit. En dat de traan en energie van het paard haar uiteindelijk zouden kunnen ondersteunen.

Nu een jaar geleden maakt mevrouw een nieuwe afspraak om nog eens met elkaar om tafel te gaan. Het wordt toch geen ring. Het wordt een pendel (hanger) welke gedragen kan worden en eventueel gebruikt kan worden met de energie van het paard. En weer gaat er een hele tijd overheen. Wij zijn inmiddels aan het vervaardigen. Het glaasje is geleverd. Al zijn het heel veel verschillende vormen en maten. Verschil in dikten enz.. Ook zijn wij in het atelier op zoek naar een hele harde en stevige lijmsoort. Een lijm die goud en glas met elkaar kunnen verbinden. UV-lijm werkt niet. Dit onderzoek en in combinatie met de vervaardiging van deze onderdelen te samen tot het uiteindelijke resultaat, hebben dus aardig wat voeten in aarde.Zeker omdat er een stukje van het glas afbreekt, terwijl we nu bijna klaar zijn. Dus weer op zoek naar een nieuwe glas leverancier. De eerste glasblazer wil niet nogmaals een glaasje voor ons produceren, hij heeft onze laatste email blijkbaar niet ontvangen en was daar geïrriteerd over.

Wat er in de tussentijd bij mij is gebeurt en het voor mij nog meer bijzonder maakt:

Na heel wat jaren helemaal voor de zaak te gaan, begint bij mij de drang toe te nemen, om een balans te vinden in mijn zakelijke leven als goudsmid en mijn privé leven als vrouw. En spontaan in 2011 ontmoet ik een hele leuke man! Het is direct duidelijk! Wij vinden elkaar leuk en trekken elkaar aan. Onze wensen liggen heel erg dicht bij elkaar en hier ontstaat heel snel een relatie. Een jaar later raak ik zwanger van ons eerste kind. Een dochter, zoals u wellicht reeds weet uit een eerdere blog of omdat u mij op de één of andere manier kent. Een half jaar na haar geboorte, raak ik wederom zwanger. En momenteel ben ik daarmee onderweg.

Sinds de traan van het paard bij ons aanwezig is, lijk ik een bepaalde balans te kunnen vinden. En nu is de hanger klaar. Een hanger van een traan gemaakt. Als je met beide beentjes op de grond blijft staan, hoeft dat helemaal niet geholpen te hebben, maar ik voel zeker dat dat wel zo is. 

Nu wordt de hanger vandaag opgehaald en het voelt voor mij als een soort afscheid nemen. Afscheid van een beschermende energie, een energie welke mij heeft geholpen, dichter bij mijn wensen te komen. 

Reacties

Naam
E-mail*
Uw bericht
 
 
Bij inschrijving ontvangt u eens per maand het laatste nieuws van Marijke Mul