Herdenken, gedenken en bedenken

||43||
arrow arrow

4 mei herdenken wij een ieder die heeft gevochten voor de vrijheid van Nederland ten tijde van de 2e wereld oorlog en de mensen wiens familie en geliefden zijn omgekomen. De vlag half stok tegen de voorkant van het huis. De jongste in bed en de oudste een spelletje op de telefoon gaf ons de ruimte om 20:00 uur om de 2 minuten stil te zijn. Even voor 20:00 uur hoorde ik de kerkklokken van de Grote Markt reeds luiden. Dubbel; de eerste gedachten zijn dat ik het een mooi geluid vind. Die klokken van de kerk in het mooie Haarlem. De tweede gedachten is de reden van het luiden van de klokken. Een moment om stil te staan. Een moment van gedenken.

De beelden op televisie, waar onze knappe Koningin en haar en onze Koning naar de Dam lopen om de eerste krans te leggen. De veteranen te zien die gestreden hebben en nu vol emotie op de Dam de dienst bijwonen. Zij die een ieder die dat gezien heeft een extra brok in de keel geeft. Ik kijk naar mijn kleine meid met haar spelletje op de telefoon en denk; ze heeft er gelukkig nog helemaal geen weet van. Tegen de tijd dat ze dat wel heeft, zijn deze beelden er nog wel, maar waarschijnlijk niet meer zo indringend als nu. Nu deze veteranen en nog zijn.

Even later deze avond achter mijn computer zittende en scrollend over de Facebook posts van deze avond. Een Haarlemse dame, postte een post over een familie welke ze heeft leren kennen tijdens een vakantie in Nepal. Ze heeft nieuws van hen; hun geboorteplaats is compleet verwoest en zij vraagt een bedrag zodat hun dorp kan worden opgebouwd. Ik kan niet anders dan reageren en helpen.

Gedachten flitsen door mijn hoofd. Over de oorlog welke vandaag wederom wordt herdacht, over slachtoffer die zijn gevallen, maar zeker ook hun familieleden. Gedachten over mensen die door zinloos geweld zijn getroffen of getroffen zijn door natuur rampen. Situaties die machteloosheid brengen.

Bedenken hoe je je kinderen kan behoeden. En wetende dat dit niet mogelijk is. Zij gaan ook dingen meemaken, waarin ik hoop dat zij, tegen de tijd dat zij het gaan begrijpen, bedenken dat ze te hulp schieten. Of iets kunnen doen waardoor de wereld weer een stukje mooier kan worden. Tot die tijd probeer ik dat zelf ook. Maar bovenal bedenk ik me dat ik blij ben met de mensen om mij heen. Dat wij leven in vrijheid, liefde en geborgenheid. 

Reacties

Naam
E-mail*
Uw bericht
 
 
Bij inschrijving ontvangt u eens per maand het laatste nieuws van Marijke Mul