Ruimte // voor het toetje

||43||
arrow arrow

Inmiddels 2 maanden later. Een blog over mijn gedachten. Gedachten die de afgelopen maanden zijn doorgerold en doorgerold. Geen idee, waar ik allemaal over heb nagedacht als ik er nu zo over nadenk.. Haha… Wil ik wel in het denken zitten… Pff. Afgelopen week heeft mijn hoofd aangegeven over te lopen van alles wat er speelt in mijn leven. In mijn vorige blog, Einde speeltuin // begin bedrijf, had ik het al over structuur en team spirit. Die structuur werkt voor mij best benauwend. Ik ben een mens van ruimte, vrijheid..

Vanavond loop ik over het Nieuwe Kerksplein in Haarlem.. Een beeldig plein met hele mooie bomen en oude panden. Een kerk midden op het plein, die haar verhaal verteld, een rustiek restaurant met de wijnrank over het terras en lichtjes achter ramen van een huisje welke de achterzijde van een oud hofje verbergt. De hele buurt is een genot om doorheen te lopen. Zeker op een voorjaarsavond als deze. Een frisse bries en een heldere lucht. Heerlijk verfrissend en bevrijdend. Waarom doe ik dit niet vaker? Er even tussenuit.. De wind door je haar heen laten gaan, met mijn neus in de wind?!

Ken je het gevoel van een volle maag en dan nog een toetje erbovenop krijgen? Dat gevoel uitte zich afgelopen week bij mij in mijn hoofd. Alles wat speelt in mijn leven, mijn werk, mijn jonge gezin, mijn ouders aan het eind van het werkbare leven en mijn eigen groeiplannen. Mijn lichaam zei: “Marijke je hebt nu écht even pauze nodig!” Of was dat nu juist waardoor het zo ver kwam? Begint de opvang voor de kinderen geregeld te worden en krijg ik het gevoel dat de dagelijkse gang van zaken in het bedrijf ook zichzelf kan redden? En juist op dat moment, zegt het lichaam. Nu is het dan echt even genoeg. Ik heb wat ruimte nodig voor het toetje..

Lieve mensen om mij heen, helpen mij dan ook echt dat stukje “terug zetten” te kunnen geven. Fijn dat ik zelf voor die bescherming heb gezorgd. Ik kan namelijk gewoon daarna weer lekker doorrazen. Doorgaan in mijn eigen beperking. En zo ook nu… Plat liggen voor 2 dagen en niets kunnen en hier gewoon weer creativiteit uit laten groeien. Ik krijg enorm de behoefte om sieraden vanuit mijn eigen gevoel te ontwerpen. Zo heb ik een papier gepakt en ben ik alweer aan het tekenen geslagen. Op een later tijdstip zal ik de uitkomst hiervan delen.

Voor nu betrap ik mijzelf erop dat ik weer aan het googlen ben geslagen. De huisarts gaf aan dat het wellicht wijs is om naar een haptonoom te gaan. Vooral omdat je dan leert welk gevoel je echt voelt. Is het van jou, of van die ander.. Ten minste, zo is het mij in het kort uitgelegd. Wat ik graag zou willen, is meer leren over de energie die ik voel als ik met klanten aan tafel zit, voor een emotioneel sieraad. Zodra iemand mij een verhaal vertelt. Een verhaal over een emotionele gebeurtenis, komt er bij mij een beeld naar boven. Dat gebeurt niet altijd, maar de voor mij voelbare energie helpt mij wel naar de juiste richting voor het te maken sieraad. Afgelopen week merkte ik tijdens een gesprek, dat ik in mijn handen zat te wrijven, bleek dat die meneer waarover gesproken werd, graag met zijn handen werkte. En later in het gesprek raakte ik heel moe, dat was aan het eind van zijn ziekbed. Ik heb die energie altijd aangenomen voor aanwezig en “that’s it”. Op dit moment zou ik er toch graag meer over weten. Wellicht kan ik er dan toch nog iets meer mee. Ik wil geen medium zijn, ik wil alleen de mooiste sieraden maken en mensen in hun verwerking een stukje verder brengen, doordat ik hun gevoel heb mogen verwoorden in een mooi sieraad.

Heb je enig idee wat mij hierbij verder kan helpen? Ik hoor het graag van je… 

Reacties

Naam
E-mail*
Uw bericht
 
 
Bij inschrijving ontvangt u eens per maand het laatste nieuws van Marijke Mul